متن را بنویسید؛ هش MD5، SHA-1، SHA-256 و SHA-512 آن یکجا می‌آید. متن فارسی با UTF-8 به بایت تبدیل می‌شود، همان کاری که زبان‌های برنامه‌نویسی می‌کنند؛ مثلاً MD5 کلمهٔ «سلام» می‌شود 78903c575b0dda53c4a7644a2dd36d0e.
هش اثر انگشت یک‌طرفهٔ داده است: هر متنی، کوتاه یا بلند، به رشته‌ای با طول ثابت تبدیل می‌شود و کوچک‌ترین تغییر، هش را کاملاً عوض می‌کند. MD5 کلمهٔ abc 900150983cd24fb0d6963f7d28e17f72 است و MD5 کلمهٔ abd 4911e516e5aa21d327512e0c8b197616.
از هش برای بررسی درستی فایل دانلودشده (مقایسه با هشی که سازنده منتشر کرده)، پیدا کردن داده‌های تکراری و ساختن شناسه استفاده می‌شود. از روی هش نمی‌شود متن اصلی را محاسبه کرد.
MD5 و SHA-1 دیگر امن شمرده نمی‌شوند: برای هر دو، ساختن دو دادهٔ متفاوت با هش یکسان عملاً ممکن شده است. برای بررسی سادهٔ خطای انتقال هنوز به کار می‌آیند، اما برای امضا و امنیت از SHA-256 یا SHA-512 استفاده کنید. برای ذخیرهٔ پسورد در پایگاه داده هیچ‌کدام کافی نیست؛ الگوریتم‌های کندی مثل bcrypt یا Argon2 برای همین کار ساخته شده‌اند.
نه؛ MD5 با کد خود صفحه و SHA با Web Crypto مرورگر حساب می‌شود و متن از دستگاه شما بیرون نمی‌رود.
معمولاً به خاطر خط تازه یا فاصلهٔ اضافهٔ آخر متن، یا رمزگذاری غیر از UTF-8 برای حروف فارسی. این‌جا متن دقیقاً همان‌طور که نوشته شده با UTF-8 هش می‌شود.
نه؛ هش یک‌طرفه است. سایت‌هایی که «رمزگشایی MD5» می‌کنند فقط هش متن‌های رایج را از پیش ذخیره کرده‌اند و دنبالش می‌گردند.